De blinde vlek van de media [ Max von Kreyfelt ]

Op televisie hebben we talkshows over alles.

Over fatbikes. Over microplastics. Over toxische mannelijkheid bij Expeditie Robinson. Nederland bespreekt collectief elke scheet die door Hilversum waait.

Behalve één onderwerp.

Romeo’s.

De undercovertypes die bij demonstraties burgers uit menigten trekken alsof ze auditie doen voor een Oekraïne ronseling voor het front. Mannen zonder uniform, zonder zichtbare identificatie, vaak half gemaskerd, opererend met geweld dat opvallend vaak nét buiten camerahoek en publieke controle plaatsvindt.

Daar hoor je Jinek niet over.

Jeroen Pauw  niet.

Thomas van Groningen niet 

Johan Derksen niet 

Niemand. Oorverdovend stil. 

Romeo’s spelen Nazi-cabaret [ Max von Kreyfelt ]

Onderstaande Column van Max von Kreyfelt vond ik te belangrijk om voor altijd weg te laten zakken in de TL van X. Dus vandaar deze integrale weergave voor iedereen die toevallig vandaag even niet op X zat.

De Romeo’s. Klinkt gezellig. Alsof de politie een romantische verrassing organiseert voor betrokken burgers die een middagje willen demonstreren.

In werkelijkheid gaat het om mannen zonder herkenningstekens die tussen demonstranten lopen, plots iemand uit de menigte trekken, tegen de grond werken en afvoeren in een busje zonder publieke controle. Maar geen zorgen: dit alles gebeurt natuurlijk “ter bescherming van de democratische rechtsstaat”. Dat wordt er snel bij gezegd door mensen die zelf nooit door vier mannen in burger een arrestantenbusje in zijn gewerkt.

Volgens de officiële uitleg dienen Romeo’s om “de motor uit de groep te halen”. Prachtige technocratische taal ook. Alsof burgers geen mensen zijn, maar defecte scooteronderdelen die verwijderd moeten worden voor onderhoud aan de openbare orde.

Maar laten we niet doen alsof dit willekeurig is.

Opvallend genoeg verschijnen deze undercoverbrigades slechts bij demonstraties waar de overheid nerveus van wordt. Protesteer je tegen immigratiebeleid, coronamaatregelen, stikstofbeleid of Europese machtsoverdracht? Dan lopen er ineens types tussen de menigte die eruitzien alsof ze auditie doen voor een Netflix-serie over corrupte havenbeveiligers.

Bezet je een universiteit voor een politiek modieuze zaak of lijm je jezelf vast voor het klimaat, dan verandert de staat in een begripvolle welzijnsinstelling. Dan gaat het over “maatschappelijke emoties” en “ruimte voor activisme”.

De Telegraaf en oorlogspropaganda als poëzie | © Max von Kreyfelt op X

 Er zijn van die ochtenden waarop je de krant openslaat en denkt: waar is de satire gebleven, als de realiteit zó potsierlijk is? Neem nou De Telegraaf. De krant van Wierd Duk en de gecorrumpeerde Belgische  uitgeverij DPG. Ooit het zelfverklaarde bastion van de volksstem, tegenwoordig niet meer dan een gelamineerde folder voor de krijgshaftige VVD-vleugel.

Op pagina grootformaat: Ruben Brekelmans, demissionair minister van Defensie, poserend alsof hij zojuist eigenhandig vrede in Europa heeft ondertekend. In werkelijkheid is hij daar om 500 miljoen euro aan belastinggeld gladjes over te hevelen naar de Amerikaanse wapenindustrie. En De Telegraaf? Die klapt er een kop boven: “Poetin met dwang aan tafel krijgen.”

Subtiel als een clusterbom op een vredesconferentie.

Fijn dat De Telegraaf ons de diplomatieke lijn van de toekomst uitlegt: geen gesprekken, geen compromissen, geen context, gewoon Patriots sturen, raketten lanceren en hopen dat Poetin onderweg naar de onderhandelingstafel geen omweg via Polen maakt.