De blinde vlek van de media [ Max von Kreyfelt ]

Op televisie hebben we talkshows over alles.

Over fatbikes. Over microplastics. Over toxische mannelijkheid bij Expeditie Robinson. Nederland bespreekt collectief elke scheet die door Hilversum waait.

Behalve één onderwerp.

Romeo’s.

De undercovertypes die bij demonstraties burgers uit menigten trekken alsof ze auditie doen voor een Oekraïne ronseling voor het front. Mannen zonder uniform, zonder zichtbare identificatie, vaak half gemaskerd, opererend met geweld dat opvallend vaak nét buiten camerahoek en publieke controle plaatsvindt.

Daar hoor je Jinek niet over.

Jeroen Pauw  niet.

Thomas van Groningen niet 

Johan Derksen niet 

Niemand. Oorverdovend stil. 

Geen verontwaardigde tafelgesprekken. Geen BN’ers die “hier echt van schrikken”. Geen gedragswetenschappers die ernstig praten over “de staat van onze democratie”.

Wonderlijk eigenlijk.

Want stel je voor dat exact dezelfde tactieken gebruikt zouden worden in Rusland of Iran. Correspondenten zouden over elkaar heen buitelen om woorden als “intimidatie” en “autoritaire tendensen” uit te spreken.

Nu gebeurt het hier.

En blijft het stil.

Dat zwijgen is nog interessanter dan de Romeo’s zelf.

Want de gemiddelde talkshow is geen plek meer waar macht kritisch wordt bevraagd. Het is bestuurlijke sfeerverzorging geworden. Een televisieversie van een ministeriefoyer waar politici, opiniemakers en voormalige spindoctors elkaar geruststellen dat alles nog steeds “binnen de democratische kaders” gebeurt.

Zelfs wanneer anonieme burgerbrigades demonstranten van straat sleuren.

Natuurlijk zullen redacties zeggen dat het onderwerp “complex” ligt. Dat men “zorgvuldig” wil zijn. Maar vreemd genoeg verdwijnt die journalistieke zorgvuldigheid zodra het gaat over burgers met verkeerde meningen.

Dan vliegen woorden als extremisme, radicalisering en staatsgevaar moeiteloos over tafel.

De echte reden voor het stilzwijgen is eenvoudiger.

Romeo’s passen niet in het zorgvuldig opgebouwde zelfbeeld van de Nederlandse elite. Nederland ziet zichzelf graag als tolerant, humaan en progressief.

Daar passen undercoverknokploegen niet bij.

Dus praat men er niet over.

Zoals nette families vroeger ook niet spraken over die ene oom die dronken op tafel stond met kerst.

Iedereen ziet het.

Niemand benoemt het.

En ondertussen leren burgers iets belangrijks over moderne democratieën:

Censuur begint niet met verboden woorden.

Maar met onderwerpen waar plotseling niemand belangstelling voor mag hebben.

📌

Steunt u Max ook? max1909.backme.org

Romeo’s spelen Nazi-cabaret [ Max von Kreyfelt ]

Onderstaande Column van Max von Kreyfelt vond ik te belangrijk om voor altijd weg te laten zakken in de TL van X. Dus vandaar deze integrale weergave voor iedereen die toevallig vandaag even niet op X zat.

De Romeo’s. Klinkt gezellig. Alsof de politie een romantische verrassing organiseert voor betrokken burgers die een middagje willen demonstreren.

In werkelijkheid gaat het om mannen zonder herkenningstekens die tussen demonstranten lopen, plots iemand uit de menigte trekken, tegen de grond werken en afvoeren in een busje zonder publieke controle. Maar geen zorgen: dit alles gebeurt natuurlijk “ter bescherming van de democratische rechtsstaat”. Dat wordt er snel bij gezegd door mensen die zelf nooit door vier mannen in burger een arrestantenbusje in zijn gewerkt.

Volgens de officiële uitleg dienen Romeo’s om “de motor uit de groep te halen”. Prachtige technocratische taal ook. Alsof burgers geen mensen zijn, maar defecte scooteronderdelen die verwijderd moeten worden voor onderhoud aan de openbare orde.

Maar laten we niet doen alsof dit willekeurig is.

Opvallend genoeg verschijnen deze undercoverbrigades slechts bij demonstraties waar de overheid nerveus van wordt. Protesteer je tegen immigratiebeleid, coronamaatregelen, stikstofbeleid of Europese machtsoverdracht? Dan lopen er ineens types tussen de menigte die eruitzien alsof ze auditie doen voor een Netflix-serie over corrupte havenbeveiligers.

Bezet je een universiteit voor een politiek modieuze zaak of lijm je jezelf vast voor het klimaat, dan verandert de staat in een begripvolle welzijnsinstelling. Dan gaat het over “maatschappelijke emoties” en “ruimte voor activisme”.

IPCC geeft toe dat klimaatscenario RCP8.5 onwaarschijnlijk is [ Clintel ]

Vrijwel elke angstaanjagende kop en elk artikel over het klimaat in de mainstream media van de afgelopen 15 jaar is onzin, zegt Chris Morrison.

Activistische klimaatwetenschappers, journalisten en politici die geobsedeerd zijn door Net Zero, zijn in shock na de officiële bekentenis van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) dat een reeks belangrijke aannames die sinds 2011 een ‘klimaatcrisis’ voorspellen, ‘onwaarschijnlijk’ zijn. Het gaat om een beruchte reeks van (altijd al) onwaarschijnlijke aannames in het zogenoemde RCP8.5-‘traject’ (RCP8.5 is een klimaatscenario van het IPCC, red.). Deze aannames, die werden ingevoerd in computermodellen, bestaan nu dus niet meer. Sinds ongeveer 2011 hebben deze ‘business as usual’-aannames geleid tot bizarre beweringen over toekomstige klimaatrampen, die gretig werden overgenomen door journalisten en politici die zich als schoothondjes gedroegen.

Lees verder op IPCC geeft toe dat klimaatscenario RCP8.5 onwaarschijnlijk is