Op televisie hebben we talkshows over alles.
Over fatbikes. Over microplastics. Over toxische mannelijkheid bij Expeditie Robinson. Nederland bespreekt collectief elke scheet die door Hilversum waait.
Behalve één onderwerp.
Romeo’s.
De undercovertypes die bij demonstraties burgers uit menigten trekken alsof ze auditie doen voor een OekraΓ―ne ronseling voor het front. Mannen zonder uniform, zonder zichtbare identificatie, vaak half gemaskerd, opererend met geweld dat opvallend vaak nΓ©t buiten camerahoek en publieke controle plaatsvindt.
Daar hoor je Jinek niet over.
Jeroen Pauw niet.
Thomas van Groningen niet
Johan Derksen niet
Niemand. Oorverdovend stil.
Geen verontwaardigde tafelgesprekken. Geen BN’ers die “hier echt van schrikken”. Geen gedragswetenschappers die ernstig praten over “de staat van onze democratie”.
Wonderlijk eigenlijk.
Want stel je voor dat exact dezelfde tactieken gebruikt zouden worden in Rusland of Iran. Correspondenten zouden over elkaar heen buitelen om woorden als “intimidatie” en “autoritaire tendensen” uit te spreken.
Nu gebeurt het hier.
En blijft het stil.
Dat zwijgen is nog interessanter dan de Romeo’s zelf.
Want de gemiddelde talkshow is geen plek meer waar macht kritisch wordt bevraagd. Het is bestuurlijke sfeerverzorging geworden. Een televisieversie van een ministeriefoyer waar politici, opiniemakers en voormalige spindoctors elkaar geruststellen dat alles nog steeds “binnen de democratische kaders” gebeurt.
Zelfs wanneer anonieme burgerbrigades demonstranten van straat sleuren.
Natuurlijk zullen redacties zeggen dat het onderwerp “complex” ligt. Dat men “zorgvuldig” wil zijn. Maar vreemd genoeg verdwijnt die journalistieke zorgvuldigheid zodra het gaat over burgers met verkeerde meningen.
Dan vliegen woorden als extremisme, radicalisering en staatsgevaar moeiteloos over tafel.
De echte reden voor het stilzwijgen is eenvoudiger.
Romeo’s passen niet in het zorgvuldig opgebouwde zelfbeeld van de Nederlandse elite. Nederland ziet zichzelf graag als tolerant, humaan en progressief.
Daar passen undercoverknokploegen niet bij.
Dus praat men er niet over.
Zoals nette families vroeger ook niet spraken over die ene oom die dronken op tafel stond met kerst.
Iedereen ziet het.
Niemand benoemt het.
En ondertussen leren burgers iets belangrijks over moderne democratieΓ«n:
Censuur begint niet met verboden woorden.
Maar met onderwerpen waar plotseling niemand belangstelling voor mag hebben.
π
Steunt u Max ook? max1909.backme.org
.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten