#6: Het Financiële Infuus van Windenergie: De Onhoudbare Economie achter Subsidies en Megaparken

Nummer 6 uit de serie over de gekte m.b.t. windturbines. 

Ja, Gemini heeft mij geholpen maar daarmee komt wel het bewijs naar voren dat Windenergie in ons land voortkomt uit totale gekte van deugend links, gesteund door VVD.

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

Het narratief van de windsector klinkt al jaren rooskleurig: windenergie zou inmiddels de "goedkoopste vorm van stroomopwekking" zijn en volledig op eigen benen kunnen staan. Wie echter de jaarverslagen van energiegiganten, subsidiestromen en netbeheerders ontleedt, ziet een heel ander beeld. Achter de groene billboards schuilt een verdienmodel dat draait op een miljardeninfuus van belastinggeld, kunstmatige marktgaranties en gigantische verborgen kosten die direct op het bord van de burger belanden.

Rutte: ¨Windturbines draaien vooral op subsidie¨

De Mythe van 'Subsidievrij' Bouwen

De afgelopen jaren werd groots aangekondigd dat nieuwe windparken op zee 'subsidievrij' zouden worden aangelegd. Dit klinkt als een economische doorbraak, maar is in werkelijkheid een staaltje creatief boekhouden.

Hoewel de projectontwikkelaar soms geen directe bedrijfssubsidie meer ontvangt per kilowattuur stroom, verhuizen de werkelijke kosten simpelweg naar de publieke sector:

• Gratis Infrastructuur: De miljardenkosten van de aansluiting op het net – het 'stopcontact op zee' met zware transformatoreilanden en dure zeekabels – wordt niet betaald door de exploitant van het windpark, maar door de netbeheerder. Die rekent deze kosten via de netbeheerkosten meedogenloos door aan de consument.

• Risico bij de Staat: Mocht het park vertraging oplopen door bezwaarprocedures of technische mankementen aan het net, dan staat de overheid garant voor de gederfde inkomsten van de ontwikkelaar.

Windfall Profits en Prijsgaranties

Wanneer de energieprijzen laag zijn of wanneer er een overschot aan windstroom is (waardoor de marktprijs onder nul zakt), springen subsidieregelingen zoals de SDE++ bij om de minimale opbrengst van het windpark te garanderen. Draait de markt wel op hoge prijzen, dan maken exploitanten gigantische winsten.

In feite geldt voor de investeerder een comfortabel mechanisme: de winsten zijn voor de markt, maar het risico is voor de gemeenschap. Wanneer een windpark verlieslatend dreigt te worden door gestegen grondstofprijzen of hogere rente, eisen exploitanten heronderhandeling van de contracten of dreigen ze de bouw stil te leggen – een vorm van chantage waar overheden stelselmatig voor zwichten.

De Kostenexplosie van Offshore Wind

De veronderstelling dat de kosten per megawattuur eindeloos zouden blijven dalen, is hard ingestort. De offshore windindustrie kampt met massale kostenoverschrijdingen:

1. Dure Grondstoffen en Rente: De bouw van megaturbines op zee vereist gigantische hoeveelheden staal, koper en gespecialiseerde schepen. Door inflatie en gestegen rentes zijn de projectkosten met tientallen procenten gestegen.

2. Extreme Onderhoudskosten: Zout water, stormen en constante mechanische belasting veroorzaken snelle slijtage aan rotorbladen en tandwielkasten. Het onderhoud op open zee – waarvoor helikopters en kostbare ondersteuningsschepen nodig zijn – slokt een steeds groter deel van de exploitatiebegroting op.

3. Versnelde Afschrijving: Turbines worden gebouwd op een levensduur van 20 tot 25 jaar, maar in de ruwe omstandigheden van de Noordzee vertonen veel onderdelen al veel sneller slijtage en defecten.

De Verborgen Rekening: Dubbele Infrastructuur

Het grootste economische misverstand over windenergie is dat je alleen naar de prijs per opgewekte kilowattuur kijkt aan de mast. Omdat de wind niet altijd waait, ontstaat een enorm duur systeemprobleem:

• Reservecapaciteit: Omdat een ziekenhuis of fabriek geen minuut zonder stroom kan, moet er voor elke megawatt aan windvermogen een achtervang gereedstaan. Dat betekent dat we de kapitaallasten dragen voor wéér een volledig maatschappelijk netwerk aan gascentrales of opslagfaciliteiten die een groot deel van de tijd standby staan te draaien.

• Systeemkosten: Het balanceren van het net en het betalen van windparken om hun turbines stil te zetten bij overcapaciteit (redispatching) kost de samenleving jaarlijks honderden miljoenen euro's.

Conclusie: Tijd voor een Eerlijke Boekhouding

Windenergie is niet goedkoop; het is duur gemaakte wisselvalligheid waarvan de ware prijs handig wordt verstopt in subsidies, nettarieven en maatschappelijke risico's. Zolang beleidsmakers weigeren om de totale systeemkosten mee te wegen in het energiebeleid, blijven we miljarden aan belastinggeld pompen in een model dat financieel en operationeel niet op eigen benen kan staan.